MUSTAFA İLE KEMAL!?

Ne zihinler, ne hayaller; erişemez sırrına

Hidayetin yar olmazsa, akıl etmez sultanım!

İnayetsiz varılamaz, mahremin sınırına

İman fezasında füze, yola gitmez sultanım!.

Ta ezelden nişan koydun; Ey can, sevdiklerine

Benlik putlarını kırıp, yere serdiklerine

Nefse uşaklıktan alıp, aşka seçtiklerine

Yüz bin şeytan hücum etse, gücü yetmez sultanım!

Deryaya düşen damlanın, kalır mı ihtiyarı

Çün sevgiliye varıştır; "ben"liğin intiharı

"Vahdet"te fani olandır, kulların bahtiyarı

"Ene" dedikçe enayi, cefa bitmez sultanım!

Harikalar evreninde; nakış nakış ören Sen

Bu tecelli aleminde; görünen Sen, gören Sen

Her şey resim ve isimdir; "la mevcude, illa ent.."

Ey sevgili, en sevgili! Ezel Ebet sultanım!

Mustafa ile Kemal'i, yazık, ayrı sandılar

Bir aynanın önü ardı; keşke anlasaydılar

Hak: hayır ve şer Ondandır; şirk koşup aldandılar

Rahman'a ram olanları, şeytan gütmez sultanım!

Mevlana'sız Mevlamıza, yol bulmak zor olurdu

Vesilesiz vasıl olmaz! aşık çok yorulurdu

"Ahed" ile "Ahmed"in; "mim" sırrı bozulurdu

"Bana vesile arayın[1]", hükmün, güzel sultanım!

[1] Maide: 35. ayet